Benimle Evlenir misin?
Masanın başına oturmuştu. Mutfağın aralık kapısından salona süzülen, odayı doldurup evin dışına taşan çığlık “Bıktım artık, yeter.” Kapı çaldı. Gözleri mutfakla kapı arasında kararsız gidip geldi, önündeki kitaba döndü. Dizi seyirmeye başlamıştı. Kitabın sayfalarını yırtarcasına birkaç tur çevirdi. Marul yapraklarının üzerine kabukları soyulmadan doğranmış şekilsiz domates dilimleriyle salata masanın ortasındaydı. Tenceredeki çorbanın dumanı tütmüyordu. Kenarda üst üste duran tabaklar, en üstte çatal ve kaşıklar. Acıktım ben! Kapı yine çaldı. “Bak Banu sonunda elimde kalacaksın, başlattırma kadınlığından. Kadın dediğin kendinden önce eviyle, çocuğuyla, kocasıyla ilgilenir.” Bu ses diğerinin yanında gök gürültüsü gibiydi. İrkildi, elleriyle kulaklarını kapadı, ileri geri sallanmaya başladı. Nefesi sıklaşmıştı. Kapıdaki hala gitmemişti. “Ufuk aç tatlım kapıyı, benim”. Ayağa kalkarken en üstteki tabağı içindeki çatal kaşıklardan kurtarıp televizyona fırlattı. Ekrandaki takım elb...