Ophelia

Biraz önce çiçekler topladım. Sonra toprakla vedalaştım. Sen çoktan hafızanı yitirmiştin. Ben yanına gelmek üzereydim. Sadece biraz önceydi çiçekleri toplayalı. Ben bırakmış, sen unutmuş ve ben yoldaydım çoktan.

Saplarından ayırdım çiçekleri. Kararsız, biraz da dağınık, saçlarıma taktım. Açık saçık şarkılar söyledim. Bağıra bağıra söyledim.

Yola çıktım, sonuna geldim sonra yolun. Bahçeden içeri girdim ve seni aynı, umduğum yerde buldum.  Son kez seslendim sana. Önünde diz çöktüm. Çeneni tuttum. Yüzünü, yüzüme çevirdim. Bu sefer gör beni diye. Saçlarımda çiçekler vardı. Gözlerin karanlıktı. Gözlerinde ben yoktum yine.

Geri döndüm. Yol boyunca çiçekleri kopardım saçlarımdan. Açık saçık şarkılar söyledim. Babam duysun istedim. Ayıplasın, azarlasın beni istedim. Duyamadı babacığım. Çok uzaktaydı. Ben çok yalnızdım.

Terledim ve yoruldum. İçim yandı, kalbim soğudu. Su kenarına vardım. Yüzümü suya eğdim. Geri dönerken saçımdan kopardığım çiçekler, suyun aynasında geri geldiler. Toprakla çoktan vedalaştım. Ben Ophelia’ydım, delilikten sonra ölümden önce bedenimi suya bıraktım.